Interview met Willy Willemsen

int

Vanaf 1995 t/m 2013 was hij voorzitter van de BAT. Willy Willemsen bestuurde in die 18 jaar tijd de vereniging van een slapende, wroetende, club op de achtergrond naar een wakkere vereniging met ruim 550 leden en 11 tuincomplexen op de voorgrond binnen het Bredase.

Eind 2013 maakte hij bekend dat hij er definitief mee zou stoppen en dus werd het hoogste tijd voor een interview met onze scheidende voorzitter. Op de BAT-site kun je een tien minuten durende compressie van dat interview volgen waarin Willy de 18 jaar dat hij voorzitter was van onze vereniging nog eens de revue laat passeren.

Heel belangrijke documentaire

We hebben allemaal wel eens gehoord van genetisch gemanipuleerde zaden. Ze zijn ontwikkeld om alle monden op aarde te kunnen voeden. Ook al groeit de wereldbevolking uit tot een ware plaag. Maar wie deze ontwikkeling beter bestudeerd ziet dat chemische bedrijven, zoals Monsanto, Bayer, Du Pont etc. ons toekomstige voedsel gaan produceren. Het is dan niet zo moeilijk om te bedenken dat dit uiteindelijk tegen ons zal gaan werken. De bewustwording van dit gevaar werd lange tijd onderkend. Maar steeds meer wetenschappers luiden nu de noodklok.

De documentaire is helaas niet ondertiteld maar is goed te volgen.

Graan update (9)

Samen met Lex bekijk ik ons graanveldje. Alles groeit gestaag door maar we houden een groot verschil in groei. Aan de ene kant van het pad groeit het graan goed, en zie je het al hier en daar goud-geel worden, maar aan de andere kant blijft het knudde. Het groeit wel maar er zijn weinig, tot geen, aren te zien.

Transition Town Deventer

Wat is een ‘Transition Town‘? Het is een woord wat we steeds vaker horen en lezen. In dit filmpje over het ‘TT’ initiatief in Deventer krijg je hier een heel duidelijke uitleg over. De zelfvoorzienende stad van de toekomst gaat verder dan het kweken van je eigen aardappelen, groente en fruit.

Victory Gardens

Tijdens de eerste en tweede wereldoorlog ontstond er een gebrek aan voedsel doordat akkers en landerijen vernield werden door oorlogshandelingen en omdat veel boeren onder de wapenen geroepen werden waardoor de productie soms zelfs stil kwam te liggen. Om te voorkomen dat mensen zouden sterven van de honger bedachten de Amerikanen een plan om overal waar het maar kon voedsel te gaan telen. Thuis in de eigen tuin, in parken, op braakliggende fabrieksterreinen, etc. etc.

Dat plan werd ‘Victory Gardens’ genoemd. Een tuin om te overwinnen, maar vooral om te kunnen overleven. In het bovenstaande filmpje, van de Amerikaanse overheid uit 1944, wordt duidelijk wat daarmee bedoeld werd.

En hoewel een dergelijk initiatief kleinschalig lijkt en niet echt lijkt te kunnen bijdragen aan een serieuze oplossing voor voedselschaarste, blijkt, achteraf, dat hiermee een humanitaire ramp in een Westers land werd voorkomen. Dit geeft maar aan hoe ontzettend afhankelijk we zijn van boeren en tuinders. Denk maar aan de hongerwinter van 1944. Toen ging het mis. Er werd niet genoeg geteeld om de bevolking te kunnen voeden met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.

Bedenk ook dat er toen, in 1944, 9.2 miljoen mensen in Nederland leefden tegenover 16.8 miljoen nu en dat een deel van Nederland in 1944 al bevrijd was. Als je dit ziet snap je hoe groot de druk op voedselproductie in ons eigen land wordt.

Victory Gardens, ook wel ‘crisis tuinen’ genoemd, lijken zich in deze tijd te herhalen (zie het artikel ‘Boer zoekt stad‘). Vandaag de dag zijn veel initiatieven te vinden waarin mensen de ‘Victory Gardens’ lijken te herontdekken. Dat is iets anders dan het hebben van een volkstuintje. Het gaat om grote stukken land in een stadse omgeving die commercieel bewerkt worden om veel mensen te kunnen voeden.

In tegenstelling tot de Victory Gardens, uit de oorlogsperiodes, is er nu geen gebrek aan mensen. Eerder andersom. Er zijn er veel te veel. Hierdoor dreigt een voedseltekort te ontstaan, ondanks de enorme massaproductie die al bestaat. Overheden begrijpen maar al te goed hoe kwetsbaar onze voedselproductie is en stimuleren deze initiatieven. Een andere reden van het verschijnen van stads-akkers is de zorg die bij veel mensen leeft over de afstand die we hebben opgebouwd ten aanzien van onze voedselcultuur. We zijn niet meer betrokken bij het echte leven en missen dat. Daarnaast bestaan er steeds meer zorgen over wat we eten. Groenten of vergif.

Zonder vergif is massaproductie risicovol en kan het zelfs gaan leiden tot een ongekende voedselschaarste met alle gevolgen van dien. Als we stoppen met massaproductie en iedereen een volkstuin neemt om voor zichzelf te zorgen hebben we 3,6 aardbollen nodig om voldoende grond te hebben om iedereen te kunnen voeden. Daarom is massaproductie en grootschalige, geforceerde teelt nodig om de wereldbevolking te kunnen laten eten. En ondanks dàt zijn er nu al 1 miljard mensen ondervoed en sterft er elke drie seconden een mens van de honger. Dat zie je niet als je bij de supermarkt binnenloopt maar het is wel een feit.

De moestuin van het Witte Huis

Wist je dat Michelle Obama net zo hard aan het tuinieren is in de tuin van het Witte Huis als wij op onze tuintjes? Het is niets nieuws want eerdere presidenten zoals Thomas Jefferson en de vrouw van Franklin Roosevelt deden dat ook al. Een mooi voorbeeld werd door Roosevelt zelf gegeven ten tijde van de tweede wereldoorlog. ‘Victory Garden‘ heette dat. Het was een project dat veel Amerikanen aan het tuinieren zette om de oorlog te kunnen overleven. Dat idee stamde al uit de eerste wereldoorlog. Maar Michelle Obama heeft de tuin opgezet om vooral het goede voorbeeld te geven en mensen aan het denken te zetten.

En er is nog iets waarin de Obama’s het goede voorbeeld geven. Er staat ook een bijenkas in de tuin van het Witte Huis. Nu wij nog.

Stukje spitten in 20 seconden

http://youtu.be/NsBzOabwcCY

Op het stukje tuin waar de (lente)uien stonden komen nu andere planten te staan. Ik zet twee rijen rode pepers neer (voor de sambal). Maar eerst moet ik dit stukje omspitten. In Time Lapse gebeurt dat allemaal in 20 seconden. In werkelijkheid iets meer dan een uur.

Bijen op de tuin

Naar aanleiding van het pleidooi van Jos Gubbels, voor het houden van bijen op de tuin (zie filmpje ‘Bijen in nood’), hielden wij een ‘bijenberaad’ op de tuinen van Overkroeten. Tijdens de werkochtend van 2 Juni 2012 kwam dit onderwerp ter sprake en konden we er met elkaar over van gedachte wisselen.

Primair is dit plan bedoeld om de bijen te helpen in hun strijd om te kunnen overleven. Maar het houden van bijen heeft ook voordelen voor de tuinders. Een betere bestuiving van de gewassen en gratis honing, om maar wat te noemen.

Bijen houden is echter geen vrijblijvende hobby. Bo (Bol), die zelf jarenlang bijen heeft gehouden, wijst ons op de ongemakken. Hierdoor ontstaat een realistisch beeld van de vóór,- en nadelen van het houden van bijen op de tuin.

De voordelen zijn wel duidelijk. Maar de nadelen zijn bij ons niet echt bekend. Zo kan het gebeuren dat een bijenvolk uit gaat vliegen en neerstrijkt in de tuin van mensen die om ons tuincomplex heen wonen. Die zullen hier niet op zitten te wachten. Een ander probleem is de wet. We mogen geen bijen houden binnen een afstand van 30 meter van de openbare weg.

Ons tuincomplex grenst op drie plaatsen aan de openbare weg. Daar kunnen we dus al geen kasten neerzetten. Alleen aan de achterkant van de tuin, de kant die aan het water en de polder grenst, zou dat wel kunnen.

Plek voor een bijenstal hebben we niet. Na een grondige inspectie hebben we dat al geconstateerd. Bo wijst een Weissenseifer Hangekorb van de hand omdat zo’n korf de bijen juist laag over de tuin uit laat zwerven in alle richtingen. Hoe mooi ook, dit is echt geen optie voor een druk bezocht tuincomplex als het onze.

Wat dan over blijft is een bijen kast waarmee je de aanvliegroute kan bepalen zodat je geen last hebt van grote groepen bijen in je tuin. Eén of twee kasten kunnen we wel plaatsen.

Een ander punt van aandacht is dat Bo heeft aangegeven dat hij best zijn oude liefhebberij weer op wil pakken maar dat hij dat niet alleen wil doen. Hij moet daar hulp van een aantal leden bij hebben. Hij is destijds niet voor niets met het houden van bijen gestopt.

Er melden zich al meteen enkele leden aan. Guus Feskens en Sylvia de Nijs voelen er wel wat voor. Bo kan hen opleiden tot imker zodat er altijd iemand op de tuin aanwezig is die weet hoe je een probleem met de bijen oplost als er zich een probleem voordoet. Daarnaast is er ook nog onderhoud nodig. Met elkaar moeten we daar wel uit kunnen komen.

De volgende stap is een concreet plan gaan maken. Waar kunnen we kasten plaatsen? Wat gaat het kosten? Wie betaald dat? Wie gaan het doen? Wat vinden de omwonenden ervan? Etcetera, etcetera.

Wordt vervolgd.

Schoffelen

Als je tuin vol onkruid staat kun je meteen een zichtbaar resultaat boeken door te gaan schoffelen. Vooral als je in 30 seconden de helft van je tuin weet af te werken.